|
|
12月29日 If roses are meant to be red
And violets to be blue
Why isn't my heart meant for you?
My hands longing to touch you
But I can barely breathe
Starry eyes that make me melt
Right in front of me
Lost in this world
I even get lost in this song
And when the lights go down
That is where I'll be found
This music's irresistible
Your voice makes my skin crawl
Innocent and pure
I guess you heard it all before
Mister Inaccessible
Will this ever change?
One thing that remains the same
You're still a picture in a frame
Lost in this world
I even get lost in this song
And when the lights go down
That is where I'll be found
I get lost in this world
I get lost in your eyes
And when the lights go down
That's where I'll be found
Yeah yeah
I get lost in this world
I get lost in your eyes
And when the lights go down
Am I the only one Ooh
 6月23日 Juist dat waarvoor geen woorden zijn
Verlangt het sterkst te spreken,
Maar is voor immer stom.
Toch staart het ons met een welsprekend zwijgen aan
Vanuit het wit tussen de woorden.
Xandra Nibbeling
4月28日
Fire and Rain
Just yesterday morning they let me know you were gone
Suzanne, the plans they made made put an end to you
I walked out this morning and I wrote down this song
I just can't remember who to send it to
I've seen fire and I've seen rain
I've seen sunny days that I thought would never end
I've seen lonely times when I could not find a friend
But I always thought that I'd see you again
Won't you look down upon me Jesus
You got to help me make a stand
You just got to see me through another day
My body's achin' and my time is at hand
And I won't make it any other way
Oh I've seen fire and I've seen rain
I've seen sunny days that I thought would never end
I've seen lonely times when I could not find a friend
But I always thought that I'd see you again
Been walkin' my mind to an easy time
My back turned towards the sun
Lord knows when the cold wind blows
It'll turn your head around
Well, there's hours of time on the telephone line
To talk about things to come
Sweet dreams and flying machines in pieces on the ground
Oh, I've seen fire and I've seen rain
I've seen sunny days that I thought would never end
I've seen lonely times when I could not find a friend
But I always thought that I'd see you, baby, one more time again now
Thought I'd see you one more time again
There's just a few things comin' my way this time around now
Thought I'd see you, thought I'd see you
Fire and rain
|  |
4月7日
Weet dat er op dit moment:
iemand erg trots op je is.
iemand voor je zorgt.
iemand met je wil praten.
iemand je mist.
iemand bij je wil zijn.
iemand hoopt dat het je goed gaat.
iemand dankbaar is voor jouw aanmoediging.
iemand je hand vast wil houden
iemand hoopt dat alles goed komt.
iemand hoopt dat je gelukkig bent.
iemand hoopt dat je hem/haar vindt.
iemand jouw succes viert.
iemand je een geschenk wil geven.
iemand vind dat jij een geschenk bent.
iemand je wil knuffelen.
iemand van je houdt.
iemand je kracht bewonderd.
iemand aan je denkt met een glimlach.
iemand op jouw schouder uit wil huilen.
iemand veel plezier met je wil maken.
iemand je wil beschermen.
iemand alles voor je wil doen.
iemand je vergeeft.
iemand dankbaar is voor je vergiffenis.
iemand met je wil lachen.
iemand aan je denkt en bij je wil zijn.
iemand God bedankt voor je.
iemand wil weten of je liefde onvoorwaardelijk is.
iemand je advies ter harte neemt.
iemand je wil vertellen hoeveel er van je wordt gehouden.
iemand dromen met je wil delen.
iemand je in de armen wil houden.
iemand niet kan wachten je weer te zien.
iemand van je houdt om dat wat je bent.
iemand je bewonderd om wat jij ze laat voelen.
iemand blij is dat jij zijn/haar vriend bent.
iemand je vriend wil zijn.
iemand de hele nacht aan je heeft gedacht.
iemand leeft dankzij jou
iemand je beter wil leren kennen.
iemand dichter bij je wil zijn.
iemand je advies mist.
iemand vertouwen in je heeft.
iemand je vertrouwt.
iemand je advies nodig heeft.
iemand moet weten dat jij er bent 4月4日
Misschien vannacht
In elke vrouw - in elke man
Zit een verlangen groot of klein
Om in dit leven als het kan
Eén keer gewichtloos vrij te zijn.
Vrij van verdriet en niet meer bang
Niet meer alleen en los van toen
Omarmd door oeverloos geluk
In staat iets kolossaals te doen.
Die ene dag, die ene nacht
Niet meer te vragen van: Waarom?
Maar zeker weten: Dit ben ik
En dit gevoel daar gaat het om.
In elke vrouw - in elke man,
Zit een verlangen diep verstopt
Om in dit leven - als het kan
Eén keer te voelen dat het klopt.
Die ene dag - die ene nacht
Die ene man - die ene vrouw
Waardoor je één keer zeker weet:
Dat deze aarde draait om jou!
Als je dat één keer hebt gevoeld
En je dus weet dat het bestaat,
Dan moet je tot je laatste snik
Onthouden dat het daar om gaat.
Een wonder komt soms onverwacht
Je weet het nooit, misschien vannacht!
Paul van Vliet.
|
Het touwtje uit de brievenbus
Ze zeggen:
Laat hem los
En laat hem niet meer binnen
Ze zeggen:
Laat hem gaan
Hij moet het overwinnen
Ze zeggen:
Niet erheen
Je kunt hem niets meer geven
Ze zeggen:
Deur op slot
Je hebt ook een eigen leven.
Maar ik heb hem toch gevoerd
Hap voor hapje
Ik heb hem leren lopen
Stap voor stapje
Sinaasappels
Buitenlucht
Boterhammen mee
Wandelen samen hand in hand
Rennen langs de zee
Een tikje op zijn vingers
Een pluimpje op zijn hoed
Een klopje op zijn schouder
Van: jongen jij gaat goed
Een glimlach van vertrouwen
Er wordt van jou gehouen
Die hele lange weg
Die wij samen zijn gegaan
Nemen geven
Leren leven
Eigen benen staan
Mijn hart mijn huis
Mijn beide armen
Stonden altijd open
En een touwtje uit de brievenbus:
Hij kon zo naar binnen lopen.
Maar ze zeggen:
Laat hem los
Niet meer met hem praten
Ze zeggen:
Laat hem gaan
Je moet het overlaten
Dus ik ga daar niet meer heen
Ik maak daar niet meer schoon
Ik heb mijn eigen leven
Maar ook dat van een zoon...
Die ik heb gevoerd
Hap voor hapje
Die ik heb leren lopen
Stap voor stapje
Sinaasappels
Buitenlucht
Boterhammen mee
Wandelen samen hand in hand
Rennen langs de zee.
Hij is weer even hulpeloos
Als dat kereltje van toen
Maar ik laat hem nu alleen
Ik mag nu niets meer doen.
Maar ik laat toch voor de zekerheid
Mocht hij naar huis verlangen
Dat touwtje uit de brievenbus
Voorlopig nog maar hangen.
Paul van Vliet. |
4月2日
Ik heb je nooit een rozentuin beloofd
Ik heb je nooit een rozentuin beloofd.
Ik heb alleen gezegd dat er een tuin zou komen.
Maar jij, jij had alleen maar rozen in je hoofd
en daar bleef je over malen en van dromen.
Je hebt het onkruid niet gewild en niet gezien
hoe ik me in het zweet heb staan te spitten,
hoe ik me aan de keien en de modder heb vertild.
Jij bleef maar aan die vage rozen klitten.
En toen na jaren zwoegen die tuin er eindelijk was,
maar als een ruw stuk grond om samen te ontginnen,
zei jij alleen: Een tuin? Maar waar zijn alle rozen nou?
En je liep weg en ging teleurgesteld naar binnen.
Maar ik heb je nooit een rozentuin beloofd.
Ik heb alleen gezegd dat er een tuin zou komen.
En zolang jij rond blijft lopen met die rozen in je hoofd,
moet je maar weg. En je hoeft pas terug te komen
als je ook kunt houden van het onkruid en de stenen,
en de schrammen en de blaren op mijn handen ook wilt zien.
En als alles mee wil zitten en we blijven samen spitten,
groeit er op een dag één roos... misschien.
Paul van Vliet
Over het boek: Ik heb je nooit een rozentuin beloofd
Het paradijs dat niet beloofd werd, is de wereld waarin dokter Fried haar patiënte, Deborah Blau, hoopt terug te brengen. Hannah Green poogt in dit boek de schizofrenie, altijd beschouwd als een der ergste vormen van waanzin, begrijpelijk te maken. Zij beschrijft het uiterst moeizame gevecht van Deborah tussen de gewone wereld en het "koninkrijk van Yr". Een koninkrijk waar je je kunt koesteren. Yr is behalve een prettige poëtische wereld ook een wereld met gruwelijke regels, een eigen tijdrekening en een eigen taal. Drie jaar duurt de strijd van dokter Fried tegen de heersers van Yr. Dan zegeviert in het meisje Deborah de vrije wil, de wil om te breken met de machten uit haar waanwereld en wordt zij weer baas over zichzelf. Deze unieke beschrijving van dit schizofrene meisje heeft in korte tijd reeds talloze mensen geboeid. Een onthullend boek over de geesteszieke mens.
|  |
3月12日
Lied voor bijna iedereen
Ergens komt een kind vandaan,
Van ver, van buiten, zonder naam;
Het is nog niemand, spreekt geen woord,
Heeft van de dood nog niet gehoord,
Het huilt nog van geboortepijn
En weet niet wie het ooit zal zijn.
Dan roepen mensen jij jij jij
Woon hier bij ons, woon hier bij mij,
De wereld wordt een huis voor jou
En liefde maakt een mens van jou.
Dan geven wij elkaar een naam:
Iemand niemand
Kind van mensen
Ben jij voortaan.
Ergens moet een mens toch heen,
Hij gaat zijn eigen weg, alleen,
En zoekt of in de wildernis
Een bron van levend water is,
En luistert of een woord bestaat
Waarin zijn toekomst opengaat.
Dan roepen mensen jij jij jij
Woon hier bij ons, woon hier bij mij,
Het water is een bron voor jou,
De toekomst heeft een woord voor jou.
Dan vindt een mens zijn eigen naam:
Iemand niemand
Dorst en water
Kind van mensen
Ben jij voortaan.
Niemand weet waartoe hij leeft,
Waarom hij hart en handen heeft;
Er is geen daarom, eens voorgoed,
Maar enkel adem, vlees en bloed.
Zo leeft een mens tot in de dood
Onooglijk klein, onzichtbaar groot.
Dan roepen mensen jij jij jij
Wees hart en hand en mens voor mij,
Wees waarom daarom groot of klein
De mens die jij alleen moet zijn.
Zo leeft een mens van naam tot naam:
Iemand niemand
Dorst en water
Vriend en vreemde
Kind van mensen
Ben jij voortaan.
Niemand weet wat leven is,
Alleen dat het gegeven is,
Van vuilnisbelt tot gouden troon,
Aan vluchteling en koningszoon.
Wie leeft die maakt zijn eigen lied
En wie niet leeft verstaat het niet.
Laat ze maar roepen jij jij jij
Wie leven wil die zingt zich vrij.
Wie leeft die maakt zijn eigen lied
En wie niet leeft verstaat het niet.
Zo zingen wij elkanders naam:
Iemand niemand
Dorst en water
Vriend en vreemde
Dood en leven
Mensen mensen
Zijn wij voortaan. |  |
Tekst
De steen
Ik heb een steen verlegd in een rivier op aarde.
Het water gaat er anders dan voorheen.
De stroom van een rivier hou je niet tegen.
Het water vindt er altijd een weg omheen.
Misschien eens gevuld van sneeuw en regen,
neemt de rivier mijn kiezel mee.
Om hem dan glad en rond gesleten,
te laten rusten in de luwte van de zee.
Ik heb een steen verlegd in een rivier op aarde.
Nu weet ik dat ik nooit zal zijn vergeten,
ik leverde 't bewijs van mijn bestaan.
Omdat, door het verleggen van die ene steen,
de stroom nooit meer dezelfde weg zal gaan.
Ik heb een steen verlegd in een rivier op aarde.
Nu weet ik dat ik nooit zal zijn vergeten,
ik leverde 't bewijs van mijn bestaan
Omdat, door het verleggen van die ene steen,
het water nooit dezelfde weg zal gaan.
Bram Vermeulen 3月11日
Naar binnen geplooid
Gevangen in de leegte van mezelf,
slachtoffer van dwaze dromen en verlangens.
Geen mens is ooit in staat om zelf uit de kerker
van de (on)macht te kruipen.
Alleen de hand van een ander kan helpen;
de streling van iemand die liefheeft en zwijgzaam naar mij reikt.
Geef mij mensen die kunnen helpen, die mij naar buiten mogen plooien
en weghalen uit de diepte van eigenwaan en heerszucht
en angst voor kleinheid.
Geef mij mensen die mij omgeven
met een cirkel van liefde en vertrouwen,
zodat ik zacht wiegend naar anderen toegroei.
Liefde op het eerste gezicht
Beiden zijn ervan overtuigd
dat een plotselinge hartstocht hen heeft verenigd.
Mooi, zo'n zekerheid
maar onzekerheid is mooier.
Aangezien ze elkaar eerder niet kenden, menen ze
dat er nooit iets tussen hen is voorgevallen.
Maar wat zeggen de straten, trappen en gangen daarvan,
waar ze elkaar misschien jaren voorbij zijn gelopen ?
Ik zou hun willen vragen
of ze zich niets herinneren –
een keer oog in oog
in een draaideur misschien?
een 'pardon' in het gedrang?
een 'verkeerd verbonden' in de hoorn?
- maar ik ken hun antwoord.
Nee, ze herinneren zich niets.
Het zou hen sterk verbazen
dat het toeval al een hele tijd
met hen speelde.
Nog niet helemaal gereed
om hun bestemming te worden,
dreef het hen naar en uit elkaar,
versperde hun de weg
om onderdrukt giechelend
opzij te springen.
Er waren tekens en signalen,
onleesbaar, maar maakt dat verschil?
Dwarrelde er drie jaar geleden
of vorige dinsdag misschien
een zeker blaadje van arm op arm?
Er werd iets verloren en weer opgeraapt.
Wie weet was het al de bal
in de struiken van de kindertijd.
Er waren deurknoppen en –bellen
waarop voortijdig aanraking
op aanraking werd gevlijd.
Koffers naast elkaar in het bagagedepot.
In zekere nacht misschien een eendere droom,
direct na het wakker worden uitgewist.
Elk begin is tenslotte
niet meer dan een vervolg,
en het boek der gebeurtenissen
ligt altijd open in het midden. |  |
~Tussen alles door...
Tussen alles door
tussen alle roepen door,
tussen stemmen die elkaar overstemmen door,
is er het gefluister
van de mens die haast geen kracht meer heeft.
De zachte roep van de gebroken stem
die vraagt om gehoord te worden:
luister naar mijn fluisteren.
Tussen alle rennen door,
tussen allen die zichzelf voorbij hollen door,
is er het geschuifel van de mens
die nog maar langzaam vooruit komt.
Het haast niet mer bewegen van de voeten
die vragen om een eindje mee te lopen.
Luister naar het geschuifel.
Tussen alle zekerheden door,
tussen alle woorden van hen
die zo zeker lijken door,
is er de aarzelende vraag
van de mens die vol vragen in het leven staat.
De aarzelende vraag in de ogen
vraagt om gezien te worden.
Luister naar de vragen.
Tussen alle bedrijven door,
tussen het druk-zijn
met van alles en nog wat door,
is er dat onophoudelijk verlangen,
van de mens die vraagt om ontmoeting.
Het onophoudelijk verlangen in het gezicht
vraagt om gehoord te worden:
Geef mij een hart dat het verlangen waarneemt.
Geeft mij de ogen die de vragen zien.
Geef mij oren die het gefluister horen.
Schenk mij de ontmoeting die geneest.
Niemand ziet..
Lopen op de weg van eenzaamheid..
Alleen.. en bewust van mijn bestaan
Gevoelens.., onbereikbaar..
Verlangens, mijn hele zijn..
Mezelf opgeborgen..
Beschermd tegen prikkels..
Enkel een huls..
Gevend..
Langzaam raak ik op..
Wie maakt het wat uit..
Zolang ik nog geef..
Niemand ziet..
Niemand kent..
Mijn kaars dooft..
Langzaam..
Zonder afscheid..
|
工具 
